ભુલ

ભુલને એનો ભરમ ના સમજાય રે કદી;

ભુલને એનો મરમ ના સમજાય રે કદી.

ભુલને એનાં મુલની કશી કીંમત ભલા ?

પસ્તાવાનો ધરમ ના સમજાય રે કદી.

 ભુલ ને ભુલ ને ભુલ તો આ જીવતરનો મુદ્દો,

મુળમાં રહ્યાં કરમ ના સમજાય રે કદી.

 મુળમાં જઈ નીદાન કરે સમજાય, છતાંયે

હાથમાં ઓસડ પરમ; ના સમજાય રે કદી.

 ભુલને દાબી દૈ, મથે સંતાડવા ભલે,

ઉપસી આવે વરમ; ના સમજાય રે કદી !

 ભુલ સામાની ભીંત ઉપર દેખાય રે ચોખ્ખી,

આપણી તો એ શરમ, ના સમજાય રે કદી.

 આંગળી ચીંધી એક, બતાવી ભુલ બીજાની;

આપણી સામે ત્રયમ્, ના સમજાય રે કદી !

 – જુગલકીશોર.

https://jjkishor.wordpress.com/

 

Advertisements

હમણાં કશું લખાતું નથી એવું કેમ છે ?

હમણાં કશું લખાતું નથી એવું કેમ છે ?
ખુદને મળી શકાતું નથી એવું કેમ છે ?

ઝાકળની જેમ ક્ષણમાં ઊડી જઈશ હું છતાં
એ ફૂલને અડાતું નથી એવું કેમ છે ?

રાખી શકું છું સૂર્યમુખી જેવી દૂરતા
ને તો ય ત્યાં ટકાતું નથી એવું કેમ છે ?

એની નજીક વર્ષો લગોલગ રહીને પણ
અંતર હજુ મપાતું નથી એવું કેમ છે ?

પાણીની જેમ સરકી જવું છે, ખબર છતાં
એની ગલી વળાતું નથી એવું કેમ છે ?

બસ આંસુ આંખમાંથી વહેતા મૂકી શકું
ના પૂછ કે હસાતું નથી એવું કેમ છે ?

~~ મેગી અસનાની ~

કયો કાળ ભાઈ કયો કાળ!!!!!!

કયો કાળ ભાઈ કયો કાળ!!!!!!

હું મુંજાયેલો છું કે આ કયો કાળ ચાલે છે

જ્યાં જમાઈ શ્રવણ છે, તો દિકરો દૂર્યોધન છે…કયો કાળ ભાઈ કયો કાળ ?

છતાંપણ માબાપ દિકરાના જન્મની ઇચ્છા ધરાવે છે…કયો કાળ ભાઈ કયો કાળ ?

દિકરો મંદિરનો ઘંટ છે, કોઈપણ વગાડી જાય…કયો કાળ ભાઈ કયો કાળ ?

કાયદો કહે છે સંપત્તિ માં દિકરા અને દિકરીનો સરખો ભાગ…કયો કાળ ભાઈ કયો કાળ ?

માજ કહે છે માબાપની જવાબદારી ફક્ત દિકરાની…કયો કાળ ભાઈ કયો કાળ ?

જ્યાં વહુને દિકરીની ઉપમા અપાય છે, પણ કહેવાય છે પારકીજયણી…કયો કાળ ભાઈ કયો કાળ ?

માઈ પોતાના માબાપને છોડી ને સાસુ-સસરાની ચિંતા કરે છે…કયો કાળ ભાઈ કયો કાળ ?

દિકરી સાસુ-સસરાને તરછોડી માબાપની ચિંતા કરે છે (સેવા નહી)…કયો કાળ ભાઈ કયો કાળ  ?

જ્યાં દિકરો-વહુ જાત ઘસીને માબાપની સેવા કરે છે, છતાંપણ બીજા ભાઈભાંડુ એમની ભુલોની ટીકા કરે  છે…કયો કાળ ભાઈ કયો કાળ ?

છતાંપણ માબાપ કહે છે મારે બધા સંતાન સરખા (ફક્ત સંપત્તીમાં)…કયો કાળ ભાઈ કયો કાળ ?

આને તટસ્થ પ્રેમ કહેવાય કે પ્રોફેશલન અપ્રોચ,…કયો કાળ ભાઈ કયો કાળ ?

જ્યાં સગી જનેતા પૈસા માટે દિકરીને વેચે છે,…કયો કાળ ભાઈ કયો કાળ ?

જ્યાં સગી જનેતા સત્તા માટે દિકરાનો ભોગ લઇલે છે…કયો કાળ ભાઈ કયો કાળ ?

જ્યાં સગી જનેતા પૈસાના ત્રાજવે સંતાનોને તોલે…કયો કાળ ભાઈ કયો કાળ ?

જ્યાં વહુ ને કામવાળીની ઉપમા અપાય અને દિકરાને બળદની ઉપમા અપાય છે…કયો કાળ ભાઈ કયો કાળ ?

આને શું કહેવાય આને જ તો અપવાદ કહેવાય પણ કળયુગ ન કહેવાય…કયો કાળ ભાઈ કયો કાળ ?

કારણ કે મા તે મા બીજા બધા વગડાના વા…કયા કાળ ની આ કહેવત છે ?

 

હું હજી પણ મુંજાયેલો છું, ગુંચવાયેલો છુ કે આ કયો કાળ છે ?

કળયુગ  ?

સતયુગ  ?

ઘોર કળયુગ  ?

નિલેશ મેહતા……www.itdesksolutions.com

દિલમા તમે રહો છો

દિલમા તમે રહો છો કોઈ તકલીફ તો નથીને,
તને તકલીફ પડે તે પહેલા,
મારે મારા દીલનુ interior કરાવવુ છે.
ગરમી તો તને લાગતી હસે ત્યા ac સગવડનથી.
તને તકલીફ પડે તે પહેલા,
મારે મારા દીલનુ interior કરાવવુ છે.
ઉઘતો તને આવતી હસે,
ત્યા પલંગની સગવડ નથી,
તમને તકલીફ પડે તે પહેલા,
મારે મારા દીલનુ interior કરાવવુ છે.
લિલી છે તારી ગાડી,
પણ ત્યા parking ની સગવડ નથી,
તને તકલીફ પડેતે પહેલા,
મારે મારા દીલનુ redevolopment કરાવવુ છે.
ભરત સુચક.

તું નજીક આવે અને જ્યારે અડે

તું નજીક આવે અને જ્યારે અડે
જીવવા માટે જીવન ઓછું પડે

તું જ છે આઠે પ્રહરની આરઝુ
ને મને થોડી ઘડી તું સાંપડે

કેટલી તકલીફ પડતી હોય છે
સાવ સાચું બોલવાનું આવડે

કેમ વાવાઝોડું આવી જાય છે ?
એક બારી જે ઘડીએ ઊઘડે

હું જ મારી સામે આવી જાઉં છું
કોણ બીજું સામે આવીને લડે

તારી મૂર્તિઓ મને દેખાય છે
મન વગર હાથે ઘણાં શિલ્પો ઘડે

– ભરત વિંઝુડા

અટકાવ તું ભલે ને તો પણ ધરાર થાશે

અટકાવ તું ભલે ને તો પણ ધરાર થાશે
આંખોની જેલ તોડી આંસુ ફરાર થાશે

અહીંયા તો દિવસે પણ અંધારપટ છવાયું
કોઈ કહો ખરેખર ક્યારે સવાર થાશે?

સમજાવ સ્હેજ એને છેટા રહે નહીંતર
તારા વિચાર મારા હાથેથી ઠાર થાશે

વૃક્ષોની જેમ જીવન જીવવાનું છે, અડીખમ
વરસાદ, ટાઢ, તડકો સઘળુ પસાર થાશે

પંખીની જેમ હું પણ બેસીશ એની માથે
સંજોગ જ્યારે જ્યારે વીજળીનો તાર થાશે

કુલદીપ કારિયા

સૂર તો નથી પરંતુ સૂરનો ઉઘાડ છું

સૂર તો નથી પરંતુ સૂરનો ઉઘાડ છું
ભાષા ન ઓળખે એ શબ્દનો પ્રકાર છું

ચટ્ટાન તોડી માર્ગ કાઢશે જરૂર એ
ધીમા છતાં સતત હું બિંદુનો પ્રહાર છું.

જૂનો થશે પરંતુ ફાટશે નહીં કદી
પહેરી શકો નહીં તમે હું એ લિબાસ છું.

શોધ્યા કરું છું કોઈ પોષનારને અહીં
આવીને ઓસરી જતો નવો વિચાર છું.

કુમકુમ અક્ષતે બધા વધાવજો હવે
જે ભાગ્ય ફેરવી શકે હું એ સવાર છું.

તકરાર કોઈ સાથ ક્યાં રહી હવે કહો
મારી અપૂર્ણતા તણો પૂરો સ્વીકાર છું.

બદલી ચૂકી છું વસ્ત્ર દેહરૂપ કેટલાં
ને તોય શાશ્વતી તણો નર્યો પ્રચાર છું.

મારામાં આથમી અને ઊગી શકે બધું
હું પૂર્ણ છું છતાંય પૂર્ણનો વિકાસ છું.

– મધુમતી મહેતા

%d bloggers like this: