દીકરો પરદેશ જો દોડી ગયો,

દીકરો પરદેશ જો દોડી ગયો,
એક સ્મરણ પાછળ સખત છોડી ગયો.

લઈ ગયો આશિષ માતાની ભલે,
નામના બંધન બધાં તોડી ગયો.

ભાલને ચમકાવવાના લોભમાં,
ઘર તરફ જાતી નજર મોડી ગયો.

લાગણીની દોર તોડી નાખી, ને-
તાર દૂરસંચારના જોડી ગયો.

રાતભર ખટકો રહે છે આંખમાં,
એક તણખલું કેવું એ ખોડી ગયો.

‘મા’ હવે માખણને ક્યાં સંતાડશે,
કાનજી ઘરને જ તરછોડી ગયો.

હસતે મુખ ‘નાશાદ’ કીધું આવજે,
બાકી એક એક શ્વાસ ઝંઝોડી ગયો.

ગુલામ અબ્બાસ ‘નાશાદ’

2 Responses

  1. Ghulambhai, Vaah! Vaah! Adbhut ! Adbhut ! Aankh ma aansoo aavi gaya tamaari ghazal vaanchi ne. Su sachot varnan karyu che tame dil na dard nu. Kharekhar aankh ane hriday banne daazi gaya.

  2. heart touching !!!

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: